Yetişin…

Çam ağaçlarının altında dalmışım bir yolculuğa.

Yolculuk ki kobalakları kendinden perişan.

Ben ki sensizliğinde dağlara yol oldum.

Taşların arasına senin çiceklerinden ektim.

Kaskatı kesilmiş ellerimle toprağına su verdim.

Bu seferin başkaydı.

Gülzar eyledim özlemini.

Ak pak oldu sevdam toprağında.

Hayali pencerelerden dışarı bıraktı gözlerini.

Sensizlik evreninde…

Kaygısı ötelere ulaştı.

Benden geçti.

Ama senden geçmedi.

Duvarlarımdan içeriye güneşin girdi.

Oysa güneşte boğulurdum.

Yüzmeyi öğrendim.

Vardım içinde senin aydınlığın olan denizime.

Bir vapur gördüm yanında martılarla.

O an özgürlüğün esaretini gördüm.

Ve bildim ki özgürlükte biraz esaret.

Köleliğe karşıyken senin dünyanda esir oldum.

Şimdi denizlerden kaçmaktayım.

Şimdilerde gezgin yüreğim.

Memleket memleket görmekteyim, sezmekteyim.

Her birinden açmayan güneş kareleri almaktayım.

Git oralara, gidin oralara!

Bir nebze ışık tutun umuda.

Tutun ki tüm ayrılıklar umut dolsun.

Umut tek çare.

Yetişin!

Bir serçenin daha kanadı kırıldı.

Bir mavi kelebek daha öldü.

Bir Türkistan daha Asya diyarında soldu.

Kafkaslarda artık kartallar uçmuyor.

Olcaslar, Naimler, Kürşadlar, Meteler, Çağrılar…

Hepsi yetim kaldı.

Dillerinde, dinlerinde öksüz kaldı.

Ama lütfen,

Artık yetişin!

Fatmanur Nartekin/ Gecenin peşinde yolcu…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s