Huzurun Mabedi

Sabahın ilk saatlerinde serin ve edata insanın yüzü okşayan bir esintin ardından güneşin ilk ışıkları görülmüştü. Her sabah olduğu gibi sokağın soluk ışıklı lambasının altında fırından çıkacak sıcak ekmek bekleyişi başlamıştı Rauf bu bekleyişi sırasında kafasının içersindeki sorularla tekrar başbaşa kalmıştı. Belkide çok mühim gibi durmayan onca soru birlikte düşünülünce içinden çıkılmaz bir hal almıştı bu düşüncelere o denli dalmıştı ki menduhun onun yüzüne keskin bir biçimde baktığıni bile fark edememişti.Farkına vardığında irkildi ve günaydın dedi . Ekmeği aldıktan sonra tersaneye doğru hızlı adımlarla ilerlediler. Yıllarca beraber ekmek teknesini paylaştığı dostunun bu dalgın hali menduhun dikkatini çekmişti, lakin usteleyip Rauf ‘ u sıkboğaz etmedi çünkü biliyorduki Rauf denize açıldığı zaman sanki içinde kilitlediği şeylerin de kilidi açılır ve söylemediği her ne varsa söylerdi.Tekne yavaş yavaş kıyıyı terk edip Karadeniz’in serin sularına açılırken tekne nin ön tarafından arkaya doğru bir ses yükseldi. Biliyor musun Memduh arttık eskiyi çok özlüyorum dedi Rauf sesinde ki özlem cümlesini tamamlar gibiydi bir süre sessiz kaldı Memduh çünkü konuşmanin sonununn nereye gideceğini biliyordu daha sonra yumuşak bir ses tonuyla niçin dedi Memduh
Rauf kendisini o denli kaptırmıştı ki denize ilk anda bu cevabı duyumsayamadı ancak ikinci tekrarda algılayabildi bu sefer biraz sesini yükselterek eski isteğim sevkim yok artık kendimi Karadeniz’e ait hissetmiyorum yaşım ilerledikçe sanki Karadeniz beni kendinden uzaklaştırıyor oysa bu mesleğe ilk başladığımda bu deniz hem evim hem ekmeğim demekti benim için dedi Rauf Memduh bu cümleye biraz geçiştirmek istercesine sana öyle geliyor ben halla seni 17 yaşında ki o istekle görüyorum dedi. Bu cümleden sonra Rauf bu cevaptan pek hoşnut olmadığıni sitemkarca çekilmiş bir of ile gösteri o gün bundan sonra pek konuşmadılar ve sessiz bir şekilde avı bitirip döndüler evelsi gün Memduh gözlerine inanamamistı öyle birşey olmuştu ki 17 yaşında gençlik heveslerin de verdiği heyecanla başladığı denizciliğe neredeyse ömür verdiği mabedim dediği Karadeniz’e bir mektupla veda etmişti Rauf, bu olaydan sonra Memduh kendisini toparlayamamis tekneyi birdaha açılmamak üzere limana demirlemis ve inzivaya çekilmişti

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s