esrik baharlar

yiter

soluk bir papatyanın

seviyor sevmiyor

fallarında

yoklarsın

yüreğin

gurbet pencerelerini

dayanamayıp

defalarca

açarsın

ilk defa

görüyormuş gibi

köklerin

uzun uzadıya

sarmış

bacaklarını

topal topal

gölgen

ardın sıra

tok tok

sesleri

sağır kulakları

kanatır

ve

bu kanamalar

kah yüreğini

kah köklerini

kah gözlerini

yok’lar

bir ritüeldir

gurbetin kökleri

gölgesi sırtımdan

nefesi ensemden

eksilmez…

Sibel Karagöz

Reklamlar

Bir Cevap Yazın