iki çizginin sonlu sonsuz

buluşmasıydı

belki kavuşmaydı

belki kalemin bittiği

belki beyazın kırığıydı

başka bir boyuttu

sanki

ömrü boyunca beklediği

yolun başlancıcıydı

sanki

baharsız geçen

mevsimlerin baharıydı

sanki

düz’lemlerden çıkmışta

mozaik bir kürede

anlamlı bir boyuta

can vermiş

can bulmuş

tut ki

yamukluk doğrunda idi

beli lastikli çift çizgilerde

nere çeksen ora giden

eksensiz bir pergel

tut ki

dön dolaş

boşluğu avuçluyorsun

karalamaktan öte gidemiyorsun

boyutsuz boyunduruksun

boş sayfalarsın

anlamsız bir çelişkidesin

boyutunda bir boyu var

renk ver

yol ol ,dağ ol ,bayır ol

deniz ol ,mavi ol

yeşil bir nehir ol

ak sevdaya

boyutlandır

Sibel Karagöz

Bir Cevap Yazın