EKŞİYDİ ELMALAR

bazen

bir yel eser

kapılırım rüzgarın ılık meltemine

ayaklarımı yerden keser de

sırtına alır

hasrete , canıma

götürür

kimi kol kola

kimi art arda

y’elim y’eline

karışır da

kadife tenine

gonca gonca

buseler bırakırım

uzun yelelerinin

arasına karışır da

yol alırım

yel sanırsın

irkilirsin

seni ürküttüm diye

acır canım

işte o acı

dallı budaklı

kök salar ciğerime

belki

o yelin içinde

elli ,ayaklı ,bedenli

olamadığımdan

belki

sadece

izleyen gözlerin

sahibi olmak

belki

izlerken de

yaşları süpüren

zülüfler de

salınmak

içli içli

derin ahlara

göz göz

kabaran

harfsiz yüreğimde

helve helve

mayalanan

zatı muhterem

veya

yürekler sahibi

ekşiydi

işte

elmalar

yarı dudağın değmiş

yarı ekşiden maya

vakitsiz di

ya önceydi

ya sonra

ya yetişemedim

ya varamadım

vakitsiz di

işte

maya çalmam

kendi kendime

ekşimem

Sibel Karagöz

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s