Bir Martının Yalnızlığı

Bir martının yalnızlığı ilişti gözüme
soğuk gecelerinde İstanbul’un 
ürkekti uçmaları gökyüzüne 
yalpalanıyordu giderken ekmeğine
nerde değirmen 
nerde buğday
nerde bu çark!

Buz tutar, maviyle hançerlenmiş kalbimdeki denizler
kan kırmızısı akar upuzun eteklerinde.
acımın sonsuz arzusu içinde
boğulur,
bir martının yalnızlığı.
tüm sevdalarımın senfonisindeyim
çekip gidiyor sonsuz mutluluk.
mülteciyim, beyaz düşlerimi kaybettiğim yerde
ve yangın elleriyle ilkbaharımı yakıyor,
hasretin.
her sabah sessiz bir ülkede uyanıyorum
gelecek, körleşmiş gibi duruyor
bir martının yalnızlığında.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s