baharın çiçeklerini ekerdim
silip zımparalarla ovdugum
yaşanmışlıklara
gök yağardı
ben yaşlarımla eşlik ederdim
gün gökkuşağına boyanırdı
ben altından geçerdim
büyürdü
umutlarım
içimden taşar gamzelerime bulaşırdı
elim ayağım çiçek açardı
sonra sen dokunurdun
sözün belini kırar
yüreğime sokardın
silinirdim
çizdiğim mutluluk resimlerinden
silinirdim
ayaklarımdan başlar
bedenimi sarar
sarmaşık gibi
silinen gözlerimden
bakarım
gözünün içine içine
boşluğa bakar gibi
bakarsın
bomboş
herkes gibi
sende herkes gibisin
der gibi
silinirim
yaşama değmemiş gibi

SİBEL KARAGÖZ

Reklamlar

Bir Cevap Yazın