içimi
prangalarından koparıp
döküyorum çarşaf çarşaf
göğün bir ucundan tutuyorum
harflerimi döküyorum
sıralanıyorlar
cümle cümle
çoğu devrik
devrilip doğrulan
ezim ezim ezilen
prangalarından
kurtulup kurtulup
firar ediyorlar
İçim dolu
göğün çarşaflarından
uçsuz denizlerin kıyılarına kadar
ağrı’dan süphan dağına
zirvesine eteğine
ne içim boşaldı
ne adresine ulaştı
şiir kisvesinde
içimden uçtu
kanatsız serçe
bilinmeyen bir kadının
bilinmeyen bir dille yazılmış
adresini kaybetmiş şiirleri
elimde kalır
eteğimden dökülür
prangasız harflerim
Sibel Karagöz

Bir Cevap Yazın