kapılıp aşka uyanır
mevsimsiz eğreti sürgün veririm
vakitsiz çanların sesi duyulur
çorak bir toprağın yaban ayrık otu
güneşe selam verir
umudu boynuna dolar
zamanından önce boy verir
çelimsiz bir saz
telsiz ipek
borana kara sele göğüs veremez
öfkeli ayaklar altında
ezim ezim ezilir
mevsimler döner
ben yine
sevdayı kursağımda bırakır
ben yine
bahçene açamayan kara gülün goncası
ben yine
vaktinden önce öten horoz
mevsimsiz sökülen sürgün
ben yine
topraksız kara gül
mevsimler geçer
sen hep
soluma yatan
ana vatan

Sibel Karagöz

Bir Cevap Yazın