EŞİĞİM KÖR BEŞİĞİM BOŞ

yol bitti nefesim tükendi
merdivenlerin ayağımdan kaydı
trabzanların aleve durmuş
el atamıyorum
intihara meyilli
ben yaşama gönüllü
güneşi gördüm mü
dünya benim
ayaklarım basıyorsa
ellerim tutuyorsa
can ben canan ben
eşiğimi kör
beşiğimi boş
bıraksan
da
umuda uyanırım
yarınlara sarılırım
eşiğime gölgenin ayağı basacak
beşiğime candan düşenin
baş koyacak
nefesin tenime
kolların bedenime
dolanacak
bende bu umut varken
ölsem de
gözlerim açık gitmeyecek
ölsem de
ben umuda
sen yangına
düşeceksin
Sibel Karagöz

Bir Cevap Yazın