Kokuların en güzelidir ana kokusu,
Yetimlerin yüreğine çöker anasızlık korkusu,
Her gece çaldığında yurtta yat borusu,
Ana gibi yastıklara sarılırlar doğrusu.

Boyun eğdiler yazılan kader yazısına,
Hüzünle bakarlar pencerelere, kapılara.
Neredesin anam diye bağırırlar hıçkıra hıçkıra,
Umutları vardır, analarına kavuşacaklarına yarınlara.

Yetimliğin ateşleri yansa da yüreklerinde, bağırlarında,
Doru taylar gibi koşarlar bir umut yollarda.
Acıyan gözlerle bakmayın yetim çocuklara,
Yetimler gibi anasız yaşamayın şu dünyada.

Kimisine yuvalarda, kimisi yurtlarda yaşarlar,
Hüzünleri arasında kahkaha atarlar ara sıra.
Kol kola, omuz omuza yürürler gururla,
Hayata direnirler görmediğiniz yurtlarda.

Ekmeği, yemeği paylaşırlar bir sana, bir bana,
Masalarında sıcak çorba dolu karavana.
Başları okşandığında gülerek bakarlar dünyaya,
Yastıklara düşer gözyaşları gecenin karanlığında.

Unutulur yaşanan acılar, yalnızlıklar,
Ananın kokusudur kalan geçmiş yıllardan.
Sabo derki, bende koklasaydım anamı,
Böyle acılarda, hüzünlerde yaşamazdım hayatı.

Silseniz de yok edemezsiniz o kokuları,
Yangınlar içinde bırakmayın anaları, çocukları.
Sizde satırlara yazın sevdaları, kaslın kokuları,
Onlar her şeye rağmen direnen yurt çocukları.

22.05.2018 Ankara.

By atatürkcüsabo

Ben 1956 doğumluyum. Emekli Hava Astsubayıyım. Ankara'da yaşıyorum. Saygılarımla.

Bir Cevap Yazın