Biraz biraz iyiyim artık… Geceleri hüzün kovalamıyor yüreğim, bilmeden dalmıyorum uzaklara. Sesimin gölgesinde yüzünü çizmiyor nefesim. Sabahları yastığımı sen sanarak açmıyorum gözümü. Gönlüm de duruldu üstelik, nasıl sıradan atıyor bilemezsin. Hani yolda görsem seni belki yüzünü bulamam aklımın köşesinde, kokun esse sıradan gelir. Hiç yaşanmamış gibi demek canımı acıtsa da hala, varlığının aldıklarını düşününce yeğliyorum bu yokluğu. Her insan birşeyler katar derler de sen bana ne kattın bilemiyorum. Kendi etrafında döndürdüğün bir dünyanın yörüngesinde kaybetmişim yolumu. Şimdilerde yer ile gök daha hayat dolu. Senin ölüm fermanını kabul ettiğimden beri farkındayım yaşadığımın. Sen nasılsın bilemiyorum;iyi olduğunu da umut edemiyorum. Beddualarımın durağında değilsin aslen, seni öyle yok biliyorum. Bu senden bahsedişlerim benden yana kalanlar, yarattığın buz dağlarını seninle eritiyorum.

By essizlik

Kadınca düşünmenin böylesi zor olduğu bir evrende, istenen değil hisseden bir kadın olarak var olmaya çalışmak...

Bir Cevap Yazın