Ne vardı bu saatler de cana dokunan
Dokundukça kilometrelerce yalnızlığı
Tutup kucağıma indiren
Ne vardı
Bu saatler de
Gecenin ilk vuruşu
Yeni günün dokunuşu
Ne varsa
Yaranın kalbi de o saatlerde
Başlıyordu tik tak atmaya
Her atış sona vuruş
Ölüm gibi bir duruş
Yara da
Kalbi de
Sağ
Ayaklanmış volta atıyor
Kapı duvar
Cam çerçeve
Gözümün değdiği her yerde
Tutamam
Taşıyamam
Gözden düşer
Sevdanın gölgesiz cüssesi
Her gece
Her gece
Yaramın sahibi
Ömrümün yarısı
Yarım yamalak uykuları 
Yamaladım soluma
Bir günü daha
Umuda 
Sevgiye
Uyandırırken
Neşeyi Nisan’a giydirdim
Saatler altı buçuğu vururken
Sibel Karagöz

Bir Cevap Yazın