YARALARIMDAN KANIYORUM

Sessizliğin içimde bi çığlık olup

Büyüdükçe büyüyor…
Oysa uzun boylu sevmiştim  seni ben
Şimdi bu uzun bekleyişler niye
Kirpiğinde bir inci tanesisin sabahların
Özlemlerini asıyorum ruhuma
En yalın haliyle yokluğun sarıyor beni
Nicedir geçmiyor sokağımdan
Sükut-u hayalin.
Bıçak sırtı sensizliğe
Dayanıyorum…
Yaralarımdan kanıyorum yeniden
Gülüşlerin matemi yankılanıyor duvarlarda
. Şimdi gecenin arazındayım
Sessiz
Ve
Sensizliğin ortasında

Tuğba KAN

.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s