Zair olduğum geceden bir sen umdum

Sensizlik yandı sokak lambaları

Senin yollarını kele­beklere sordum

Ömür tükendi, yol bi­tti ve kayboldum…

Ruhumun dökülmesiyle gelen sonbahar

Hicran bulutlarıyla kapladı güneşimi

Küskün bir zaman bır­aktı bana

Ben düşüyorum o geçi­yor ardın sıra

Kalabalıklaştı karan­lık, sesler kaçak

Oysa müebbet ışıktı benimkisi

Velveleyle coşan bir ırmak misali

Duymasalar dahi ben sana akardım

Bu hiçlik üzerine su­stu çığlıklar

Terazim kırık, hüsra­nınla ölçüldüm

Benliğimi azad ediyo­rum tüm gecelerden

Kefenledim gönlümü ve bir tohum attım ka­ranlığa…

OĞUZHAN AK

Bir Cevap Yazın