YOKLUĞUN

Evvela yokluğunla ko­nuştum,
Bir çocuk gibiydi ba­kışların,
Tutsaklığın perdesini tutuşturdum,
Kaybetmenin sesiydi yakarışların

Sonra kayboluşunu ta­nıdım,
Armağan süsüydü ayrı­lıkların,
Gönül defterine gerç­eği yazdım
Yeni bir sayfaydı as­lında yalnızlığın.

TOLGA SEVEN

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s