tutunur insan hayata.
yıllar kitaplardan ve yollardan geçerken

sürekli kanayan bir yarayla,
üşürken ayazda kim örter üstünü.

kazanırken bozuk devir kendi davasını
zengini daha zengin fakiri kan ağlarken,

nakaratları tekrar ederken hayatın,
seni doğurmuştur bu sancılar.

sen daha çiçek açmışken baharda,
kiminin gülü çoktan solmuştur.

ansızın akan gözyaşların
acılarına tuz olmuştur

kaderin cevabı gecikir mi bu terkedişlere?
çığlık çığlığa büyütülenlerin imzasıdır bu dünya.

RUKİYE ŞAHİN

Reklamlar

Bir Cevap Yazın