ARAYIŞ

Şimdi sen bilmezsin
Benim ülkemde bir yaz akşamını
Şimdi sen bilmezsin satır sonlarına yazdıklarımı
Elimde eskilerden kalma bir defteri niye sakladığımı

Şimdi sen bilmezsin
Annelerin ev telaşlarını
Mutfaklardan savrulan yemek kokularını,
Komşu teyzelerin sesini
Top oynayan çocukların dışarıdaki hevesini

Şimdi sen bilmezsin
Bilemezsin uzaktasın
Mahrumsun her bir zerremden,
Sesimden ve nefesimden

Uzaksın,
Uzatınca ellerimi hava da bırakansın
Seslensem sesimi duyamazsın
Bense bu sonu görünmeyen hasretinle
Sokak aralarında dolanan bir avareyim
Hayret etmekteyim sensizliğime
Bilinmeyen bir hüznün en asil bekçisiyim
Sorma bana bu mahrumiyet neden diye
Onca nimete karşılık bu külfet ne diye
Taşıyamıyor dünyayı omuzlarım
Bir günü diğerine uladım
Neredesin ah benim sol yanım
Kederime yoldaşım

RUKİYE ŞAHİN

2 comments

  1. Kaybolmak, arayışın en ürkek hali. Hani sen koştukça yol biter ya işte aradıkça yol uzar. Koştukça koşarsın ama aradıkça bulamazsın En iyisi bir uçurumun kenarında sadece beklemek. Her arayışta biraz yok olacağına, bir uçurumun kenarında beklerken biraz daha var ol.

    Beğen

  2. Uçurum var olmana,arayış yok olmana neden olur yani.Ama beklemek de zor değil midir? Hele hiç sonu gelmeyecek gibi beklemek. Ama yine de anlamlı demi seni var edecek bir eylem ne de olsa ister uçurum olsun ister bir kenar…Yorumunuz için teşekkürler.

    Beğen

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s